"ياس آبي"
هرچی که تو بخوای .........
يك مشت دانه اي گندم توي پارچه اي نمناك خيس خوردند؛ جوانه زدند و سبز شدند. كمي كه بالا آمدند ؛ دورشان را روباني قرمز گرفت و همسايه سكه و سيب شدند. بشقاب سبزه آبروي سفره هفت سين بود. دانه هاي گندم خوشحال بودند و خيالشان پر بود از رقص گندم زار هاي طلايي. آنها به پايان قصه فكر مي كردند ، به قرص ناني در سفره و اشتياق دستي كه آن را مي چيند. نان شدن بزرگترين آرزوي هر دانه گندم است. اما برگ هاي تقويم تند وتند ورق خورد و سيزدهمين برگ پايان دانه هاي گندم بود . روبان قرمز پاره شد و دستي دانه هاي گندم را از مزرعه كوچكشان جدا كرد. رؤياي نان و گندم تكه تكه شد. و اين آخر قصه بود. دانه ها دلخور بودند از قصه اي كه خدا برايشان نوشته بود. پس به خدا گفتند: اين قصه اي نبود كه دوستش داشتيم؛ اين قصه ناتمام است و نان ندارد. خدا گفت: قصه شما كوتاه بود اما ناتمام نبود. قصه شما، قصه جوانه زدن بود و روييدن. قصه سبزي ؛ قصه اي كه براي فهميدنش عمري بايد زيست. قصه شما قصه زندگي بود و كوتاهي اش ، رسالتتان گفتن همين بود. خدا گفت: قصه شما اگر چه نان نداشت اما زيبا بود؛ به زيبايي نان.
| Design By : Night Skin |
من الهام هستم،و قصد دارم تا اونجايي كه مي تونم مطالبي توي اين وبلاگ بزارم كه شما از اونا استفاده ببريد. شما هم مي تونيد به من با نظرات گلتون كمك كنيد.
از بازديد شما متشكرم.
